Çekim Yasası Gerçekten Çalışıyor mu? Düşünce Gücünün Etkisi

Çekim Yasası Gerçekten Çalışıyor mu?
Düşüncelerimiz Hayatımızı Nasıl Etkiliyor?

“Bunu hayal ettim ama olmadı.”

Belki sen de bir zamanlar bu cümleyi kurdun.

Bir dilek tuttun. Olumlamalar yaptın. Meditasyon denedin. Hayalindeki hayatı gözünün önüne getirdin. Hatta belki bir vizyon panosu hazırladın. Sonra günler geçti, haftalar geçti ve hayatında beklediğin değişim gerçekleşmedi.

Bir süre sonra insan ister istemez kendine şu soruyu soruyor:

“Acaba çekim yasası gerçekten var mı?”

Daha da önemlisi:

“Eğer varsa, neden bende çalışmıyor?”

Bu soruların cevabı, çekim yasasını yalnızca “pozitif düşün, istediğin şey sana gelsin” şeklinde ele almaktan çok daha karmaşık.

Çünkü düşüncelerimizin hayatımız üzerinde etkisi olabilir; ancak bunun nasıl gerçekleştiğini anlamak için spiritüel anlatılarla bilimsel olarak desteklenen mekanizmaları birbirinden ayırmak gerekiyor.

Belki de asıl mesele, yalnızca ne düşündüğümüz değil; neye inandığımız, neye dikkat ettiğimiz, nasıl hissettiğimiz ve bütün bunların sonucunda nasıl davrandığımızdır.

Çekim Yasası Nedir?

Çekim yasası en basit haliyle, kişinin düşüncelerinin, inançlarının ve enerjisinin benzer deneyimleri hayatına çektiği fikrine dayanır.

“Ne düşünürsen onu yaşarsın.”

“Enerjini neye verirsen onu büyütürsün.”

“Hayat, verdiğin frekansa karşılık verir.”

Bu düşünceler özellikle kişisel gelişim dünyasında oldukça popüler hale geldi.

Ancak burada önemli bir ayrım var.

Çekim yasasının spiritüel anlamda anlatıldığı biçimiyle, düşüncelerin evrenden belirli olayları doğrudan kendisine çektiğini gösteren sağlam bir bilimsel kanıt bulunmuyor. Özellikle kuantum fiziğini kullanarak “düşüncelerimiz gerçekliği doğrudan yaratıyor” sonucuna ulaşmak bilimsel açıdan doğru bir yorum değil.

Fakat bu, düşüncelerimizin önemsiz olduğu anlamına da gelmiyor.

Tam tersine.

Düşüncelerimiz; dikkatimiz, beklentilerimiz, duygularımız, kararlarımız ve davranışlarımız üzerinden hayatımızı gerçekten etkileyebilir.

Ve bence çekim yasasının en ilginç tarafı da tam olarak burada başlıyor.

Belki de Evren Değil, Önce Sen Değişiyorsun

Diyelim ki uzun zamandır kendine şunu söylüyorsun:

“Ben başarılı olamam.”

Bu düşünce yalnızca kafanın içinde duran masum bir cümle olarak kalmayabilir.

Yeni bir fırsat çıktığında başvurmaktan vazgeçebilirsin.

Bir hata yaptığında bunu başarısızlığının kanıtı olarak görebilirsin.

Senden daha başarılı birini gördüğünde kendini onunla kıyaslayabilirsin.

Risk almaktan kaçınabilirsin.

Ve sonunda gerçekten de istediğin yere ulaşamamış olabilirsin.

Sonra dönüp şöyle dersin:

“Bak, zaten benim için olmuyor.”

Oysa burada düşünce, geleceği sihirli bir şekilde yaratmamıştır.

Düşünce, davranışlarını etkilemiş; davranışların da sonuçlarını değiştirmiştir.

Aynı mekanizma olumlu düşüncelerde de çalışabilir.

“Ben bunu öğrenebilirim.”

“Bir yol bulabilirim.”

“Henüz başaramadım ama başarabilirim.”

Bu tür düşünceler insanı daha fazla denemeye, yardım istemeye, araştırmaya, hata yapmaktan daha az korkmaya ve fırsatları değerlendirmeye yöneltebilir.

Dolayısıyla bazen hayatımız değişmeden önce, hayatı yorumlama biçimimiz değişir.

Zihnin Neye Odaklanıyorsa Onu Daha Çok Görmeye Başlarsın

Bunun günlük hayatta çok basit bir örneği var.

Yeni bir araba almaya karar verdiğini düşün.

Bir anda aynı model arabayı her yerde görmeye başlarsın.

Oysa o arabalar daha önce de yollardaydı.

Sadece artık beynin onları daha fazla fark ediyor.

Beynimiz çevremizdeki milyonlarca bilgiyi aynı anda işleyemez. Bu nedenle dikkat mekanizmaları belirli bilgileri öne çıkarır.

Bu durum, hedeflerimiz açısından oldukça önemlidir.

Bir konuda gerçekten yoğunlaşmaya başladığında, daha önce fark etmediğin fırsatları, insanları, bilgileri ve seçenekleri görmeye başlayabilirsin.

Bu bazen “Evren bana işaret gönderiyor” gibi hissedilebilir.

Bazen gerçekten tesadüfler yaşarsın.

Ama bazen de zihnin artık daha önce görmezden geldiği şeyleri seçmeye başlamıştır.

Ve bu bile hayatında ciddi bir fark yaratabilir.

Peki “Frekans” Meselesi?

Çekim yasasının en çok kullanılan kavramlarından biri “frekans”.

Mutluluk yüksek frekans, korku düşük frekans gibi anlatımlar özellikle sosyal medyada oldukça yaygın.

Ancak bunu fiziksel bir gerçeklik gibi değerlendirmemek gerekiyor.

İnsanların düşüncelerinin, istedikleri olayları evrenden belirli bir titreşimle kendilerine çektiğini gösteren güvenilir bilimsel bir mekanizma ortaya konmuş değil.

Bununla birlikte düşünceler ve duygular bedenimizi etkileyebilir.

Stres yaşadığımızda kalp atışımız hızlanabilir, kaslarımız gerilebilir, uyku düzenimiz bozulabilir ve stres yanıtımız devreye girebilir.

Kendimizi güvende, sakin ve umutlu hissettiğimizde ise bedenimizin verdiği tepkiler farklılaşabilir.

Yani “frekansımı yükselttim ve evren bana para gönderdi” demek bilimsel bir açıklama değildir.

Ama “düşünce ve duygularım değişti, bunun sonucunda davranışlarım ve olayları algılama biçimim değişti” demek çok daha sağlam bir zemine oturur.

Çekim Yasası Aşkta Nasıl Kullanılabilir?

Aşk konusunda çekim yasası anlatıları genellikle “Doğru kişiyi düşün, o kişi hayatına gelsin” noktasına kadar indirgeniyor.

Bence asıl mesele bundan çok daha değerli.

Kendini değersiz gören bir insan, kendisine iyi davranmayan bir ilişkiyi uzun süre normal kabul edebilir.

Sürekli terk edilmekten korkan biri, karşısındaki insanın davranışlarını olduğundan farklı yorumlayabilir.

“Kimse beni gerçekten sevmez” inancı, kişinin ilişkilerdeki seçimlerini ve sınırlarını etkileyebilir.

Bunun karşısında kişi kendisine şunu sormaya başladığında çok daha önemli bir değişim gerçekleşir:

“Ben nasıl bir ilişki istiyorum?”

“Bir ilişkide kendimi nasıl hissetmek istiyorum?”

“Benim için kabul edilemez davranışlar neler?”

“Sevilmek kadar saygı görmeyi de önemsiyor muyum?”

Böyle sorular, romantik bir dilekten çok daha güçlüdür.

Çünkü seni yalnızca bekleyen biri olmaktan çıkarıp seçim yapan biri haline getirir.

Para ve Bolluk Konusunda En Büyük Tuzak

Çekim yasası içeriklerinin önemli bir bölümü para ve bolluk üzerine kuruludur.

“Para bana kolaylıkla gelir.”

“Ben bolluğu hak ediyorum.”

“Zenginlik hayatıma akıyor.”

Bu cümleler kişiye motivasyon verebilir. Fakat yalnızca bunları tekrar etmek, finansal durumun kendiliğinden değişmesini sağlamaz.

Asıl önemli soru şudur:

Para konusunda hangi inançlarla büyüdün?

“Para kazanmak çok zordur.”

“Zengin insanlar açgözlüdür.”

“Çok para kazanmak için çok çalışmak gerekir.”

“Ben zaten para yönetemem.”

Bu düşünceler davranışlarını etkileyebilir.

Harcamalarını, risk alma biçimini, yatırım yapma isteğini, yeni bir şey öğrenmeye ne kadar zaman ayırdığını ve fırsatları nasıl değerlendirdiğini belirleyebilir.

Dolayısıyla bolluk düşüncesinin en sağlıklı karşılığı, gerçek hayattan kopmadan düşünce ve davranışı birlikte değiştirmektir.

Sağlık Konusunda Pozitif Düşüncenin Sınırlarını Bilmek Gerekir

Çekim yasasının sağlıkla ilişkilendirildiği anlatımlarda dikkatli olmak özellikle önemlidir.

Olumlu düşünmenin stresi azaltmaya, motivasyonu desteklemeye ve kişinin yaşam tarzı davranışlarını olumlu yönde etkilemeye katkısı olabilir.

Ancak hastalıkların yalnızca negatif düşünceler nedeniyle ortaya çıktığını söylemek doğru değildir.

Bir insanın hastalanması, yeterince olumlu düşünmediği anlamına gelmez.

Aynı şekilde “yeterince pozitif olursam hastalığım iyileşir” düşüncesi kişiye gereksiz bir suçluluk yükleyebilir.

Düşüncelerimizin gücünü küçümsememek gerekir ama ona sahip olmadığı bir gücü de vermemek gerekir.

Hayal Etmek Neden Bazen İşe Yarar?

Hayal kurmak tek başına yeterli değildir.

Ama doğru kullanıldığında oldukça güçlü bir araç olabilir.

Bir hedefin olduğunu düşün.

Örneğin kendi işini kurmak istiyorsun.

Sadece “Bir gün kendi işim olacak” demek yerine, nasıl bir iş istediğini ayrıntılı biçimde düşünmeye başladığında zihnin hedefi daha somut hale getirebilir.

Ne satacaksın?

Kime hitap edeceksin?

Günün nasıl geçecek?

Hangi becerilere ihtiyacın var?

Bugün bunun için ne yapabilirsin?

İşte hayal ile eylem arasındaki bağlantı burada kuruluyor.

Hayal, yön gösterebilir.

Plan, yolu belirler.

Eylem ise seni gerçekten oraya götürür.

“İşe Yaramadı” Demeden Önce Kendine Bunları Sor

Bir hedefin gerçekleşmediğinde hemen “çekim yasası çalışmıyor” demek de, “Ben yeterince pozitif düşünmedim” diyerek kendini suçlamak da gereksiz.

Bunun yerine kendine birkaç soru sorabilirsin:

Gerçekten ne istediğimi biliyor muyum?

Bu hedef benim hedefim mi, yoksa başkalarının benden beklediği bir şey mi?

Bu hedef için gerçekten bir şey yapıyor muyum?

Beni durduran hangi düşünce var?

Başarısız olmaktan mı korkuyorum?

Reddedilmekten mi korkuyorum?

Kendimi bu hedefe layık görmüyor muyum?

Bir fırsat karşıma çıktığında onu fark ediyor muyum?

Hayatımda değiştirmem gereken somut bir davranış var mı?

Bu soruların cevapları bazen herhangi bir olumlamadan çok daha fazla şey anlatır.

21 Günlük Çekim Yasası Rutini Gerçekten Gerekli mi?

“21 gün boyunca bunu yaparsan hayatın değişir” fikrini internette sık sık görüyoruz.

Fakat alışkanlıkların tam olarak 21 günde oluştuğunu söylemek bilimsel olarak doğru değildir. Yeni bir alışkanlığın yerleşmesi kişiye, davranışa ve koşullara göre değişebilir.

Yine de 21 günü kendine bir başlangıç dönemi olarak kullanabilirsin.

Örneğin her sabah birkaç dakika boyunca hedeflerini yazabilir, günün niyetini belirleyebilir ve akşam kendine şu soruyu sorabilirsin:

“Bugün istediğim hayata yaklaşmak için ne yaptım?”

Bu soru, “Evren bana ne gönderecek?” sorusundan çok daha güçlü olabilir.

Çünkü kontrol edebildiğin alana geri dönersin.

Kendine.

Sabahları Uygulayabileceğin Basit Bir Zihin Rutini

Sabah uyandığında telefonuna uzanmadan önce birkaç dakika kendine ayır.

Bugün hayatında neyi daha fazla görmek istediğini yaz.

Sonra şu üç soruya cevap ver:

Bugün ne hissetmek istiyorum?

Bugün neye odaklanmak istiyorum?

Bugün bunun için atabileceğim en küçük adım ne?

Ardından kısa bir görselleştirme yap.

Fakat yalnızca sonuca odaklanma.

Süreci de hayal et.

Bir işi başarıyla tamamladığını düşünüyorsan, o noktaya gelene kadar neler yaptığını da gözünün önüne getir.

Sonra harekete geç.

Çünkü zihninde yüz kez bir kapıyı açman, gerçek hayatta o kapının koluna dokunmadığın sürece seni içeri sokmaz.

Düşünce, His ve Eylem Birlikte Çalıştığında

Belki de çekim yasasının en gerçekçi yorumu burada yatıyor.

Düşünce tek başına yeterli değildir.

Duygu tek başına yeterli değildir.

Hayal kurmak da tek başına yeterli değildir.

Ama düşünce davranışa dönüştüğünde işler değişmeye başlar.

“Başarabilirim” düşüncesi seni denemeye götürür.

Denemek yeni deneyimler kazandırır.

Deneyimler özgüvenini artırır.

Özgüven yeni kararlar almanı kolaylaştırır.

Yeni kararlar yeni sonuçlar doğurur.

Ve bir gün geriye dönüp baktığında hayatının gerçekten değiştiğini görürsün.

Belki bu değişim evrenin sana gönderdiği gizemli bir cevap değildi.

Belki sen değişmeye başladığın için hayatındaki seçenekleri farklı görmeye başlamıştın.

Sen Zaten Bir Mıknatıs Olabilirsin, Ama Mıknatısın Yönünü Sen Belirlersin

Çekim yasasına ister spiritüel bir pencereden bak, ister psikolojik açıdan.

Bence geride bırakılmaması gereken çok değerli bir fikir var:

İç dünyamızın hayatımız üzerinde sandığımızdan daha fazla etkisi olabilir.

Fakat bunun anlamı, başımıza gelen her şeyden bizim sorumlu olduğumuz değildir.

Hayatta kontrolümüz dışında gelişen hastalıklar, kayıplar, ekonomik koşullar, başkalarının seçimleri ve hiç beklemediğimiz olaylar vardır.

Pozitif düşünmek bunların hepsini ortadan kaldırmaz.

Ama düşünce biçimimizi değiştirmek, elimizde olan alanı değiştirebilir.

Kendimize söylediğimiz cümleleri değiştirebiliriz.

Korkularımızı fark edebiliriz.

Sınırlarımızı yeniden çizebiliriz.

Yeni şeyler öğrenebiliriz.

Daha cesur kararlar verebiliriz.

Ve en önemlisi, istediğimiz hayatı yalnızca hayal etmek yerine onun için küçük de olsa her gün bir adım atabiliriz.

Belki gerçek güç tam olarak burada.

Evrenin bize ne göndereceğini beklemekte değil; kendi zihnimizi, seçimlerimizi ve davranışlarımızı daha bilinçli yönetmekte.

Çünkü bazen hayatımızın değişmesi için önce büyük bir mucizeye değil, kendimize söylediğimiz tek bir cümlenin değişmesine ihtiyacımız vardır.

“Ben bunu yapamam” yerine:

“Henüz nasıl yapacağımı bilmiyorum.”

“Benim başıma böyle şeyler gelmez” yerine:

“Benim için başka bir ihtimal de olabilir.”

“Ben zaten böyleyim” yerine:

“Değişebilirim.”

Ve belki de bütün mesele, o küçük cümleden sonra gerçekten bir adım atmaktır.